tylny

Dół tylny czaszki (łac. fossa cranii posterior) – w anatomii człowieka dół na powierzchni wewnętrznej podstawy czaszki. Z przodu od dołu środkowego czaszki oddzielają go pośrodkowo brzeg grzbietu siodła tureckiego, a bocznie górne brzegi części skalistej kości skroniowej. Jest najgłębszym, najniżej położonym i największym z trzech dołów wewnętrznych podstawy czaszki. Tworzą go grzbiet siodła tureckiego, stok kości klinowej, kość potyliczna, część skalista i część sutkowa kości skroniowej oraz kąt sutkowy kości ciemieniowej. Położone są w nim móżdżek, most i rdzeń przedłużony.
W dole tylnym czaszki znajdują się:

otwór wielki kości potylicznej, który znajduje się w dnie tylnego dołu czaszki i jest jego najbardziej charakterystycznym elementem
przewód słuchowy wewnętrzny, który znajduje się w przedniej ścianie tylnego dołu czaszki; przechodzi nim nerw twarzowy (VII) oraz nerw przedsionkowo-ślimakowy (VIII) do kanału w części skalistej kości skroniowej
kanał nerwu podjęzykowego- leży przy przednio-bocznych krawędziach otworu wielkiego przechodzi przez niego nerw podjęzykowy (XII)
otwór szyjny- położony między dolnym brzegiem części skalistej kości skroniowej a sąsiednią częścią kości potylicznej; przechodzą przez niego: żyła szyjna wewnętrzna, nerw językowo-gardłowy (IX), nerw błędny (X) oraz nerw dodatkowy (XI).
Tylny dół czaszki tworzy się w obrębie endokranium. U ludzi oraz innych ssaków endokranium tworzy się w okresie rozwoju płodowego jako chrzęstna mózgoczaszka (neurocranium cartilagineum), która następnie kostnieje w kilku ośrodkach kostnienia. Część z tych kości zrasta się ze sobą i u dorosłych naczelnych (w tym u człowieka) endokranium składa się jedynie z pięciu elementów kostnych, ułożonych od przodu ku tyłowi: kość sitowa, kość klinowa, parzysta część skalista kości skroniowej– zawierająca struktury ucha wewnętrznego, większa część kości potylicznej– otaczająca otwór wielki.

View More On Wikipedia.org