Prędkość ekonomiczna – prędkość (w sensie fizycznym: szybkość ruchu), która umożliwia przebycie najdłuższej trasy przy jak najmniejszym koszcie. Aby mówić o prędkości ekonomicznej, musimy mieć zdefiniowane:
przestrzeń, po której się poruszamy i tor ruchu,
funkcję kosztu.
Rozwiązanie tego problemu zazwyczaj określa znalezienie takiej prędkości
v
→
{\displaystyle {\vec {v}}}
w zależności od
r
→
{\displaystyle {\vec {r}}}
by
K
C
{\displaystyle K_{C}}
– koszt całkowity był jak najmniejszy. W ogólności przestrzeń jest dość dowolna (np. nie musi to być trójwymiarowa przestrzeń kartezjańska) podobnie jak i sens wektorów
r
{\displaystyle r}
i
v
.
{\displaystyle v.}
K
C
=
∫
L
C
(
r
→
,
v
→
)
r
→
⋅
d
s
→
,
{\displaystyle K_{C}=\int _{L}C({\vec {r}},{\vec {v}}){\vec {r}}\cdot {\vec {ds}},}
gdzie:
C
(
r
→
,
v
→
)
{\displaystyle C({\vec {r}},{\vec {v}})}
jest naszą funkcją kosztu i w ogólności może zależeć także od innych parametrów niż położenie i prędkość, np. od wektora przyspieszenia,
L
{\displaystyle L}
– jest torem,
K
C
{\displaystyle K_{C}}
– jest kosztem całkowitym.
Klasycznym przykładem problemu minimalizacji kosztu jest określenie optymalnej prędkości podróżnej samolotów pasażerskich, samochodów, pojazdów nawodnych czy podwodnych. W tych sytuacjach koszty są związane z oporami środowiska, a także kosztem związanym z czasem podróży.
View More On Wikipedia.org