wlew

Wlew doodbytniczy (czyli wlew kontrastowy jelita grubego) - klasyczne badanie radiologiczne, coraz rzadziej wykonywane w diagnostyce chorób jelita grubego (traci znaczenie na rzecz dających więcej informacji, łatwiejszych do wykonania i/lub mających dodatkowe możliwości terapeutyczne badań takich jak tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny i badania endoskopowe jelita grubego).
Polega na podaniu środka cieniującego (syn.: kontrastującego, kontrastowego) przez odbyt do światła jelita grubego, następnie wskutek zastosowania specjalnego ułożenia badanego, doprowadzenia do zakontrastowania całego jelita grubego, prześwietlenia jamy brzusznej pojedynczą wiązką promieni rentgenowskich i wykonania dokumentacji zdjęciowej w formie błon rentgenowskich lub nośników cyfrowych (płyta kompaktowa). Badanie przeprowadza lekarz radiolog.
Badania kontrastowe przewodu pokarmowego (w tym wlew doodbytniczy) można wykonać:

techniką pojedynczego kontrastu (badanie jednokontrastowe) - polega na podaniu jednego środka kontrastowego do światła badanego narządu,
techniką podwójnego kontrastu (badanie dwukontrastowe) - polega na podaniu środka kontrastowego i odpowiedniej ilości gazu (w postaci powietrza podawanego przez zgłębnik lub zastosowaniu środków uwalniających substancję gazową w świetle badanego narządu),
Najczęściej stosowanym środkiem cieniującym jest zawiesina wodna siarczanu baru (baryt) lub rzadziej roztwory jodowych środków cieniujących takich jak uropolina, ultravist, itp. Dzialanie środków cieniujących polega na znacznie zwiększonym pochłanianiu promieni rentgenowskich w porównaniu z otaczajacymi tkankami miękkimi, co prowadzi do braku zaczernienia błony rentgenowskiej, czyli w klasycznym obrazowaniu negatywowym do powstania jasnych (białych) "cieni rentgenowskich".
Prześwietlenie bez użycia środka cieniującego określa się jako "zdjęcie przeglądowe brzucha" (lub "jamy brzusznej"; żargonowo też "puste zdjęcie brzucha").

View More On Wikipedia.org