oporność

Oporność na antybiotyki – cecha części szczepów bakteryjnych, która umożliwia im przeciwstawianie się wpływowi antybiotyku. W zależności od pochodzenia, dzieli się ją na pierwotną (naturalna struktura bakterii uniemożliwiająca działanie leku) lub nabytą – na skutek nabycia genów oporności od innych bakterii lub spontanicznych mutacji. Częsta oporność wśród bakterii wiąże się z nieracjonalną antybiotykoterapią oraz zbyt dużym zużyciem tych leków w przemyśle spożywczym.
Występowanie oporności na dany antybiotyk nie jest jednoznaczne z możliwością przeżycia drobnoustroju w obecności tego antybiotyku. Oporność może się objawiać również niewielkim wzrostem wytrzymałości mikroorganizmu, tak, że do jego zabicia wystarczy zwiększenie stężenia leku, a nie będzie konieczna jego zamiana.
Geny oporności mogą rozprzestrzeniać się w populacjach bakterii m.in. w wyniku poziomego transferu genów, np. przez przekazywanie plazmidów podczas kontaktu komórek, pobieranie DNA z otoczenia lub przenoszenie materiału genetycznego za pośrednictwem bakteriofagów. Część bakterii w trakcie antybiotykoterapii może przejściowo przekształcać się w tzw. formę L pozbawioną ściany komórkowej, co ogranicza skuteczność antybiotyków celujących w syntezę ściany, a po zakończeniu leczenia może dojść do powrotu do postaci wytwarzającej ścianę komórkową.

View More On Wikipedia.org