Równanie Clapeyrona, równanie stanu gazu doskonałego – równanie stanu opisujące związek pomiędzy temperaturą, ciśnieniem i objętością gazu doskonałego, a w sposób przybliżony opisujące gazy rzeczywiste. Sformułowane zostało w 1834 roku przez Benoît Clapeyrona. Prawo to można wyrazić wzorem:
p
V
=
n
R
T
,
{\displaystyle pV=nRT,}
lub
p
v
=
R
T
,
{\displaystyle pv=RT,}
gdzie:
p
{\displaystyle p}
– ciśnienie,
V
{\displaystyle V}
– objętość,
v
{\displaystyle v}
– objętość molowa,
n
{\displaystyle n}
– liczba moli gazu, będąca miarą liczby jego cząsteczek;
n
=
V
/
v
,
{\displaystyle n=V/v,}
T
{\displaystyle T}
– temperatura bezwzględna,
R
{\displaystyle R}
– uniwersalna stała gazowa:
R
=
N
A
k
B
,
{\displaystyle R=N_{A}k_{B},}
gdzie:
N
A
{\displaystyle N_{A}}
– stała Avogadra (liczba Avogadra),
k
B
{\displaystyle k_{B}}
– stała Boltzmanna,
R
{\displaystyle R}
= 8,314 J/(mol·K).
Równanie to jest wyprowadzane na podstawie założeń:
gaz składa się z poruszających się cząsteczek;
cząsteczki zderzają się ze sobą oraz ze ściankami naczynia, w którym się znajdują;
nie ma oddziaływań międzycząsteczkowych w gazie, z wyjątkiem odpychania w momencie zderzeń cząsteczek;
objętość (rozmiary) cząsteczek pomija się;
zderzenia cząsteczek są doskonale sprężyste.
Równanie to, mimo że wyprowadzone w ramach wyidealizowanego modelu, dobrze opisuje większość substancji gazowych w obszarze ciśnień do ok. 100 atmosfer i temperatury do 300–400 °C, oraz w temperaturze trochę większej od temperatury skraplania gazu przy danym ciśnieniu.
View More On Wikipedia.org