oświetlenie automatyczne

Latarnia uliczna – źródło światła w oprawie oświetleniowej wraz z konstrukcją ją podtrzymującą (słupem, wysięgnikiem lub przewieszką), mające za zadanie oświetlać ulice, chodniki i drogi (także alejki w parkach) w warunkach niedostatecznej widoczności – przede wszystkim nocą, ale także w czasie mgły, opadów atmosferycznych, zachmurzenia itp. – w miejscach, gdzie przebywać może wiele osób lub pojazdów.
Zazwyczaj latarnie ustawia się na skrzyżowaniach i wzdłuż ulic, a także poza miejscami zabudowanymi, np. wzdłuż ruchliwych autostrad, na rozjazdach, skrzyżowaniach oraz przejazdach kolejowo-drogowych. Oświetlenie ulic projektuje się na ogół tak, aby ograniczyć zanieczyszczenie świetlne, czyli zminimalizować część strumienia świetlnego skierowaną do góry i na boki, która nie służy poprawie widoczności na ziemi, a stanowi de facto marnowanie energii bezużytecznie rozpraszającej się w niebo i utrudnia obserwacje astronomiczne.
Historia oświetlenia ulicznego obejmuje wiele etapów rozwoju technologii źródeł światła. W XIX wieku dominowały latarnie gazowe i elektryczne lampy łukowe, a wraz z rozpowszechnieniem żarówek zaczęły one stopniowo wypierać wcześniejsze systemy. W XX wieku główną rolę odgrywały lampy wyładowcze – od niskoprężnych rtęciowych i sodowych, przez wysokoprężne rtęciowe i sodowe, po metalohalogenkowe – zapewniające wraz z rozwojem coraz większą, efektywność, bądź jakość światła. Od przełomu XX i XXI wieku oświetlenie uliczne coraz częściej wykorzystuje diody elektroluminescencyjne (LED), cenione za wysoką sprawność i trwałość.

View More On Wikipedia.org